زمینه و هدف: تعیین پایایی میان مشاهده گر و درون مشاهده گر یکی از مسائل مهم در تحقیقات می باشد که برای اعتبار بخشی طبقه بندی ها الزامی می باشند. هدف مطالعه حاضر، تعیین پایایی میان مشاهده گر و درون مشاهده گر در میان متخصصین ایرانی است. روش کار: رادیوگرافی و سی تی اسکن 160 بیمار دچار شکستگی لگن توسط سه متخصص ارتوپدی از نظر تعین موقعیت آناتومیک شکستگی و تعیین نوع شکستگی بر اساس طبقه بندی یانگ و برگس مورد ارزیابی قرار گرفتند و میزان توافق میان و درون مشاهده گر برای آنها مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: شایع ترین محل آناتومیک شکستگی راموس های پوبیس و شایعترین نوع شکستگی LC I بود. در موارد شکستگی ایلیوم و ساکروم استفاده از سی تی اسکن بطور معنا دار دقت تشخیص را افزایش داده بود. در تعیین نوع شکستگی، میانگین توافق میان مشاهده گر با استفاده از رادیوگرافی (52/0 – 28/0) 35/0 و با استفاده از رادیوگرافی و سی تی اسکن (76/0 – 44/0) 49/0 بدست آمد. کمترین توافق در شکستگی های LC II و APC II مشاهده شد. در همین موضوع، میانگین توافق درون مشاهده گر برای سه مشاهده گر با استفاده از رادیوگرافی (58/0 – 31/0) 40/0 و (51/0 – 32/0) 41/0 و (55/0 – 36/0) 44/0 بود و همین مقادیر با استفاده از سی تی اسکن بترتیب (77/0 – 39/0) 54/0 و (72/0 – 42/0) 53/0 و (73/0 – 46/0) 55/0 بدست آمد. نتیجه گیری: پایایی درون و میان مشاهده گر در تقسیم بندی یانگ و برگس در حد قابل قبول می باشد و نتایج بدست آمده از مشاهده گران ما تقریباً مشابه با مطالعات خارجی موجود می باشد.

زمینه و هدف: سازمان جهانی بهداشت (WHO= World health organization) در سال 1978 تعریف هیستوپاتولوژیکی را جهت تشخیص OLP (oral lichen planus) ارائه داد. مطالعات قبلی نشان دادند که این معیارها از پایایی کافی برخوردار نیستند. در سال 2003 معیارهای modified WHO توسط van der Meij و همکاران ارائه شد که شامل معیارهای تجدید نظر شده بالینی و هیستوپاتولوژیک می باشد. هدف از این مطالعه بررسی پایایی درون مشاهده گر و بین مشاهده گر در ارزیابی هیستوپاتولوژیک OLPبر اساس معیارهای modified WHO بود. روش بررسی: 55 لام میکروسکوپی که لیکن پلان و ضایعات لیکنوئیدی دهان در تشخیص بالینی آن ها مطرح بوده است، در 2 فاز اجرایی، با فاصله 3 ماه در اختیار 6 مشاهده گر قرار گرفت تا بر اساس معیارهای هیستوپاتولوژیکmodified WHO، یکی از تشخیص های OLP و یا compatible with OLP را انتخاب کنند، سپس با اطلاعات حاصل، پایایی بین مشاهده گر و درون مشاهده گر از طریق آنالیزهای Kappa و ضریب تکرار پذیری(Repeatability coefficient) محاسبه شد. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان می دهد که پایایی معیارهای modified WHO در بررسی بین مشاهده گر، قوی (77/0) و در بررسی درون مشاهده گر، متوسط تا قوی (82/0-58/0) می باشد. نتیجه گیری: در این مطالعه پایایی درون مشاهده گر و بین مشاهده گر در ارزیابی هیستوپاتولوژیک OLP بر اساس معیار های modified WHO، در مقایسه با نتایج مطالعات دیگر در مورد معیار هایWHO، قوی تر می باشد، اما پیشنهاد جایگزین کردن این معیارها با معیارهای WHO نیاز به مطالعات بیشتر با تعداد نمونه بیشتر و مقایسه این دو تکنیک با یکدیگر دارد.

در این مقاله، روشی برای بازیابی مقاوم سیگنال عیب سنسوری در حضور اغتشاش و نامعینی برای سیستم توربین بادی ارائه شده است. برای این منظور، مشاهده گر مد لغزشی تطبیقی به گونه ای طراحی شده است که عیب رخ داده از طریق یک قانون تطبیق برخط بازیابی شود. اهمیت روش پیشنهادی در آن است که علاوه بر مقاوم بودن در برابر اغتشاش و نامعینی های موجود، نیازی به مشخص بودن کران سیگنال عیب و عدم قطعیت وجود ندارد و صرفاً کران داربودن آن ها برای دستیابی به اهداف کافی است. یک الگوریتم مؤثر برای تعیین پارامترهای طراحی با تکیه بر مفهوم نامساوی های ماتریسی خطی (LMI) ارائه شده است. روش پیشنهادی برای یک سیستم توربین بادی 5 مگاوات اعمال و نتایج شبیه سازی صحت و عملکرد مطلوب روش ارائه شده را نشان می دهند.

در این مقاله اثر استفاده از الگوریتم های هوشمند مختلف برای بهینه سازی مشاهده گر اغتشاش تطبیقی نرو فازی موردبررسی قرارگرفته است. ابتدا یک کنترلگر تطبیقی مدل مرجع برای شبیه ساز زیرسیستم کنترل وضعیت ماهواره طراحی شده است. سپس برای تضعیف اثر اغتشاش از مشاهده گرهای اغتشاش تطبیقی نرو فازی استفاده شده است. در این مقاله سیستم فازی مربوطه با استفاده از الگوریتم های هوشمند ژنتیک، ازدحام ذرات، رقابت استعماری، زنبورعسل، مورچگان و به خصوص الگوریتم گرادیان ازدحام ذرات که موجب افزایش سرعت و بهینه تر شدن پاسخ می گردد، بهینه شده است. الگوریتم گرادیان ازدحام ذرات با ترکیب ایده هایی از یادگیری تقویتی گرادیان سیاست و روش ازدحام ذرات یک روش ترکیبی بهینه سازی برای کنترل یک سیستم پیچیده غیرخطی است که کاربردهای فراوانی در جهان واقعی دارد. در این روش با گرفتن ایده از روش های یادگیری تقویتی، گرادیان سیاست برای یک سیستم نرو فازی محاسبه می شود و در روابط بهینه سازی ازدحام ذرات وارد می گردد تا بهینه سازی علاوه بر فاکتورهای لحاظ شده در روش های ازدحامی در جهت گرادیان سیاست نیز انجام شود. برای بهینه سازی پارامترهای سیستم نرو فازی و داده های ورودی و خروجی در تابع هزینه در نظر گرفته شده است. در انتها نیز سیستم های نرو فازی بهینه شده توسط الگوریتم های مذکور با یکدیگر مقایسه می شوند و نشان داده می شود که الگوریتم گرادیان ازدحام ذرات نسبت به الگوریتم ازدحام ذرات عملکرد بهتری دارد.

در این مقاله به بررسی تاثیر انتخاب سنسورهای مختلف بر عملکرد مشاهده گر در سیستم تعلیق خودرو پرداخته شده است. برای این منظور از مفهوم درجه مشاهده پذیری برای توصیف کمی شدت و ضعف مشاهده پذیری استفاده شده و در این راستا روش جدیدی برای تعیین درجه مشاهده پذیری سیستم های خطی ثابت با زمان، توسعه داده شده است. در روش پیشنهادی، درجه مشاهده پذیری بر مبنای فاصله سیستم از مجموعه سیستم های هم مرتبه و مشاهده ناپذیر تعریف می شود. بزرگ بودن فاصله به معنی مشاهده پذیری قوی، کوچک بودن فاصله به معنی مشاهده پذیری ضعیف و صفربودن فاصله نشان دهنده مشاهده ناپذیری سیستم است. با توجه به اینکه فاصله سیستم از حالت های مختلف مشاهده ناپذیری به صورت جداگانه تعیین می شود، امکان بررسی همه جانبه مشاهده پذیری و تاثیر انتخاب خروجی بر عملکرد مشاهده گر فراهم می شود. در ادامه، تحلیل مشاهده پذیری سیستم تعلیق براساس روش پیشنهادی، انجام شده و تاثیر خروجی های مختلف بر عملکرد مشاهده گر مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهند که با افزایش درجه مشاهده پذیری برای دستیابی به سرعت یکسان در مشاهده گر، بهره مشاهده گر کاهش می یابد و کاهش بهره مشاهده گر باعث کاهش حساسیت تخمین به نویز و خطای اندازه گیری سنسورها می شود که به تبع آن دقت تخمین در حضور خطای اندازه گیری سنسورها افزایش می یابد. همچنین با یک بررسی مقایسه ای نشان داده شد که برخلاف معیارهای قبلی که فقط جنبه خاصی از مشاهده پذیری را مد نظر قرار می دادند، روش پیشنهادی جامع تر و واقع بینانه تر است و نتایج به دست آمده از معیارهای قبلی به راحتی از روش پیشنهادی قابل دستیابی هستند.

روش های متعددی برای تخمین سرعت و کنترل بدون سنسور ماشین های القایی وجود دارد که از این میان روش های مبتنی بر مشاهده گرهای کاهش مرتبه یافته عملکرد مناسبی از خود نشان داده اند. در این مقاله یک روش تخمین سرعت کاهش مرتبه یافته برای کنترل بدون سنسور DFIG معرفی شده که در آن از جریان های روتور و شار استاتور به عنوان متغیرهای حالت استفاده شده است و دینامیک خطای جریان های روتور برای مکانیزم تطابق به کار رفته است. از آنجایی که دینامیک جریان نسبت به دینامیک شار سریعتر است، این انتخاب موجب بهبود دینامیک مشاهده گر پیشنهادی می شود. پایداری دینامیکی روش پیشنهادی با استفاده از ضابطه پایداری لیاپانف به اثبات رسیده است. روش تخمین سرعت پیشنهادی علاوه بر شبیه سازی توسط یک مجموعه آزمایشگاهی نیز آزمایش شده است. مجموعه آزمایشگاهی مبتنی بر یک 16 DSPIC بیتی بوده و نتایج عملی توسط یک ماشین القائی 250 وات استخراج گردیده است. نتایج حاصله از شبیه سازی ها و اجرای عملی موید پایداری و کارایی عملکرد روش تخمین سرعت پیشنهادی، به ویژه در تعقیب سرعت، می باشد.

در این مقاله به طراحی یک سیستم آشکارساز عیب مقاوم با تلفیق باندگراف و مشاهده گر ورودی نامعلوم پرداخته شده است. روش پیشنهادی یک سیستم آشکارساز عیب دو مرحله ای بوده که در هر مرحله برخی معیارهای مطلوب یک سیستم تشخیص عیب در نظر گرفته می شود. در مرحله اول، مبتنی بر مدل باندگراف، معادلات فضای حالت بر اساس متغیرهای انرژی استخراج شده و با استفاده از مشاهده گر ورودی نامعلوم حالت ها و خروجی های سیستم به نحوی تخمین زده می شوند که نسبت به اغتشاشات وارده به سیستم بی تاثیر باشند. سپس با استفاده از فرم روابط تحلیلی افزونگی بر حسب خطای تخمین خروجی که شامل تاثیر عیب بوده و تاثیر اغتشاش در آن برطرف شده است به آشکارسازی عیب پرداخته می شود. به منظور آشکارسازی عیب از آستانه تطبیقی استخراج شده از جمله نامعین روابط تحلیلی افزونگی بر حسب خطا استفاده می شود. نتایج شبیه سازی برای یک سیستم تعلیق فعال خودرو نشان دهنده عملکرد بسیار مناسب روش پیشنهادی است.